تهویه مطبوع سالن سینما و آمفی‌تئاتر: بار حرارتی، هوای تازه و صدا
سالنی پر از آدم یکی از سخت‌ترین فضاها برای سیستم تهویه مطبوع است. صدها نفر بی‌حرکت در یک فضای بسته می‌نشینند، بار در چند دقیقه از تقریباً صفر به بار کامل می‌رسد و تماشاگر انتظار دارد فیلم یا سخنران را بدون هیچ سروصدایی از کانال‌ها بشنود. این مقاله توضیح می‌دهد سینما، تئاتر و آمفی‌تئاتر چه تفاوتی با فضاهای دیگر دارند و چه چیزی را باید از طراح و تأمین‌کننده بپرسید.
افراد، بار اصلی هستند
در بیشتر ساختمان‌های اداری، بار اصلی از خود ساختمان و تجهیزات است؛ اما در سالن، جمعیت غالب است. به‌عنوان یک راهنمای تقریبی، هر فرد نشسته حدود صد وات گرما تولید می‌کند که بخشی از آن گرمای محسوس (افزایش دمای هوا) و بخشی گرمای نهان (رطوبت) است. روشنایی و تجهیزات پخش تصویر و صدا هم اضافه می‌شوند و در سینما چون چراغ‌ها کم‌نور است، تقریباً همه ماجرا جمعیت است. بار را باید برای تعداد واقعی صندلی‌ها و برنامه واقعی استفاده محاسبه کرد، نه اینکه از یک قاعده عمومی کپی شود.
هوای تازه و دی‌اکسید کربن
افراد هوای تازه را هم مصرف می‌کنند. استانداردهای طراحی حداقل مقدار هوای بیرون را به‌ازای هر نفر به‌علاوه مقداری به‌ازای هر متر مربع تعیین می‌کنند و اینکه کدام استاندارد اعمال شود به مقررات محل بستگی دارد. هوای بیرون باید پیش از ورود به سالن سرد و رطوبت‌گیری شود؛ بنابراین برای سالن پر، می‌تواند بخش بسیار بزرگی از کل بار سرمایش باشد. چون سالن اغلب نیمه‌خالی است، در بسیاری از طرح‌ها از سنسور CO2 استفاده می‌شود تا هوای تازه متناسب با تعداد واقعی افراد تغییر کند؛ این کار انرژی صرفه‌جویی می‌کند و در سالن پر هوا را مطبوع نگه می‌دارد.
رطوبت به اندازه دما مهم است
تماشاگران فشرده رطوبت زیادی تولید می‌کنند. سیستمی که فقط دما را کنترل کند ممکن است سالن را مرطوب و خفه باقی بگذارد. بررسی کنید که تجهیز انتخابی در اوج بار بتواند رطوبت کافی را بگیرد، به‌ویژه در آب‌وهوای مرطوب.
توزیع هوا در سالن پلکانی
هوای سرد پایین می‌آید و هوای گرم بالا می‌رود و سالنی با کف شیب‌دار یا پلکانی این اثر را بیشتر می‌کند. دو روش رایج است: تأمین هوا از دیفیوزرهای بالای سالن، یا تأمین هوا با سرعت کم از زیر یا کنار صندلی‌ها و کشش آن از ارتفاع بالا. هدف در هر دو یکی است: دمای یکنواخت در همه ردیف‌ها و بدون کوران برای افراد ردیف‌های جلو. از طراح بپرسید جریان هوا برای چیدمان واقعی صندلی‌ها چگونه بررسی می‌شود.
سروصدا
سالن به صدای زمینه پایین نیاز دارد؛ بنابراین کانال‌ها باید با سرعت هوای کم کار کنند، در صورت نیاز صداگیر داشته باشند و فن‌ها، چیلرها و کمپرسورها از سازه ساختمان ایزوله شوند تا لرزش به داخل سالن منتقل نشود. بپرسید هدف طراحی چه سطح صدایی است و آن را در مشخصات فنی بنویسید.
کارکرد در بار جزئی
سالن فقط بخشی از زمان پر است؛ پس سیستم تهویه بیشتر ساعات روز در بار جزئی کار می‌کند. تجهیزی که در بار جزئی بازده خوب دارد، مثل چند چیلر که مرحله‌ای روشن و خاموش می‌شوند یا واحدهای اینورتری، انرژی کمتری از یک دستگاه بزرگ که مدام روشن و خاموش می‌شود مصرف می‌کند. اینجا است که سیستم کنترل خوب جواب می‌دهد؛ راهنمای کنترل هوشمند و یکپارچه‌سازی BMS را ببینید.
کدام سیستم برای سالن مناسب است؟
- هواساز مرکزی همراه با چیلر: انتخاب معمول سالن‌های بزرگ، چون کنترل خوبی روی هوای تازه، رطوبت و صدا می‌دهد. هواساز و چیلر و مقایسه چیلر هوایی و آبی را ببینید.
- VRF: برای لابی، دفاتر و فضاهای کوچک‌تر خوب است، اما بار زیاد هوای تازه و رطوبت سالن معمولاً به یک واحد هوای بیرون جداگانه در کنار آن نیاز دارد. VRF یا چیلر را ببینید.
- روفتاپ پکیج: انتخاب جمع‌وجور برای سالن‌های کوچک که فضای موتورخانه محدود است.
اطلاعاتی که باید به تأمین‌کننده بدهید
تعداد صندلی‌ها، برنامه استفاده، ابعاد سالن و شرایط طراحی را همراه با هدف صدا و استاندارد هوای تازه بفرستید. چک‌لیست درخواست استعلام تهویه یا چیلر ما بقیه موارد را فهرست کرده است.
جمع‌بندی
طراحی تهویه سالن به جمعیت، هوای تازه، رطوبت، توزیع هوا و صدا و رفتار آن در بار جزئی بستگی دارد. اینها را از ابتدا به‌عنوان الزام در نظر بگیرید، نه مشکلی که بعد از نصب صندلی‌ها باید رفع شود. سیستم‌های تهویه قابل تأمین را ببینید، مشاور مهندسی HVAC را امتحان کنید یا برای سالن خود درخواست استعلام ثبت کنید. اگر صندلی‌ها را هم برنامه‌ریزی می‌کنید، راهنمای انتخاب صندلی سینما و آمفی‌تئاتر را بخوانید.
